Serdecznie zapraszamy.
Wielobarwność talentu – miarą twórczych pasji
Marii Magdaleny Pocgaj
Poznanianka z piątego pokolenia, której protoplastą jest prapradziadek Johan Rausch, przybyły z terenów Bambergu do Poznania, osiedlając się w dawnej wsi Jeżyce. Dzieje całej rodziny opisuje córka poetki w książce; Przez zmierzchy i świty, dając świadectwo tamtych czasów. Maria Magdalena Pocgaj, wykształcona plastyczka o wrodzonej wrażliwości, zamieszkuje na Górczynie, pośród rodzinnych pamiątek, w miejscu pozostałym po przodkach. Jej jednopiętrowy budynek z czerwonej cegły, wraz z podwórkiem, został otoczony nowoczesnym budownictwem, jakby tworzył enklawę dziejów z minionej epoki. Będąc zaproszonym przez poetkę, odnalazłem w nim zapach i klimat tamtych czasów, świadczą o tym wnętrza pomieszczeń, biel firanek, meble kuchenne, komody, szafy, a także różne sprzęty gospodarcze i domowe, pieczołowicie przechowywane przez Marię Magdalenę, która je chroni z pietyzmem, jak relikwie.
W klimacie tego miejsca odnajduje siebie jako poetka, malarka i fotografka, a także działaczka kultury, aktywna członkini Związku Literatów Polskich Oddział Poznań, piastując funkcję wiceprezesa. Jej pierwszy wiersz, ukazał się w 1992 roku w Przewodniku Katolickim, a pierwszy tom wierszy w roku 1993 w Białej Serii Biblioteki Poetyckiej pod red. Nikosa Chadzinikolau. Wydała 16 tomów wierszy, m.in. Na progu słowa (1998), A włosy im czesał biblijny wiatr (2006), Na deszczu pękniętej strunie (2008), Wędzidło z pajęczyny (2010), Sukienki na wieczny sen (2016), Apokryfy uliczne(2019) oraz dziennik poetycki Mój lapoński sen (1998), tworzy ekfrazy – m.in. katalog Oblicza wody (2013), Oblicza Przyrody (2015), Drzewo – oś świata (2016). Pisze eseje, felietony, szkice literackie, wstępy do katalogów, wystaw plastycznych, komentarze o sztuce, jest sekretarzem kwartalnika literackiego ReWiry. Maria Magdalena, tworzy rysunki oraz fotograficzne impresje inspirowane osobistym zachwytem lub wydarzeniem, godnym zatrzymania w kadrze aparatu.
Wielobarwność talentu Marii Magdaleny Pocgaj objawił się wieloma nagrodami, uznaniem, wszechstronnością zainteresowań. Doceniona, otrzymała Nagrodę XXVII Międzynarodowego Listopada Poetyckiego za ekfrazy do 120 fotografii Antoniego Ruta w albumie Wierzby wielkopolskie (2003), także Nagrodę Główną w konkursie literacko-kompozytorskim Chrystus natus est nobis Jubileusz 2000 (Rumia 1999). W roku 2019, otrzymała ponownie Nagrodę Literacką XXXXIII Międzynarodowego Listopada Poetyckiego za tom wierszy Apokryfy uliczne. Za działalność społeczną na rzecz kultury, została uhonorowana Srebrnym Medalem Labor Omnia Vincit oraz postanowieniem Prezydenta Rzeczpospolitej Srebrnym Krzyżem Zasługi (2007), zapracowała także na szereg innych nagród i wyróżnień.
W swojej działalności twórczej spełnia się w Wielkopolskim Stowarzyszeniu Marynistów Polskich, Polskim Towarzystwie Tatrzańskim, Poznańskim Stowarzyszeniu Pracy Twórczej oraz Wielkopolskim Związku Artystów Plastyków. Maria Magdalena Pocgaj nie zatrzymuje się w pracy, rozszerza ją na inne dziedziny, udziela pomocy początkującym poetom, prowadzi z sukcesem od 11 lat autorski program poetycki Ławeczkę literacką i organizuje spotkania literackie w Ogrodzie Botanicznym wraz z oprawą oraz prezentacją muzyki klasycznej, wykonywanej przez uczniów Zespołu Szkół Muzycznych w Poznaniu. Jest jurorem wielu konkursów literackich, bierze udział w wernisażach, publikuje wiersze w almanachach, antologiach, jej wiersze z tomu A włos im czesał biblijny wiatr wyemitowano w 54 audycjach poznańskiego Radia Emaus. Jej twórczość stanowi odbicie, uwypuklające wrażliwość poetki na otoczenie i doznania, jakie ją dotykają w różnym czasie oraz miejscu. Przykładem może być sześciokrotny pobyt w Laponii, pozostawiający z tych wędrówek wiele multimedialnych prezentacji i dziennik poetycki Mój lapoński sen. Jeszcze inny nastrój odnajdziemy w poruszającym tomie Apokryfy uliczne, gdzie autorka pochyla się nad losem ludzi bezdomnych natomiast tomik Sukienki na wieczny sen. dotyczy reakcji ludzkich na różnym poziomie odczuwania, od dramatów, do budowania czegoś nowego, by siebie ocalić, a pomiędzy tym, autorka umieszcza wiersze jako przerywniki, opisujące piękno przyrody i rzeczy martwych, jakby chciała odpocząć, oderwać się od przeszłości.
Różnorodność tematyczna, jaką podejmuje poetka, świadczy o jej twórczym talencie, szerokim horyzoncie widzenia, jakie wynosi z wielu wędrówek przez życie, które odnajdują się z powodzeniem w strofach wierszy, dając upust wewnętrznemu przeżywaniu. Jej kuferek dobroczynności jest otwarty szczególnie dla skarconych losem, szukających zagubionego sensu życia. Matka dwojga dzieci, będąca najukochańszą babcią czwórki wnuków, mająca wielkie serce dla istoty ludzkiej, staje się samarytanką dzisiejszych czasów, będąc kobietą współczesną o wielu pasjach. Swoją pracą, zaangażowaniem społecznym i talentem, zmierza na wyżyny poetyckiego piedestału.